ادبیات, تلخ خوش, مجله اینترنتی

نیش بزن ولی کنایه نزن..!

نیش بزن ولی کنایه نزن

شغل شریفشون: آب تو غربال کردن…!
میدونی یعنی چه..؟!
یعنی بی پایه و بی اساس حرف زدن.
یعنی کاری رو بی فایده و بی دقت انجام دادن.
بریم جلوتر..!  به اطرافمون بیش‌تر دقت کنیم.
تو چی..؟! داری از این آدم‌ها تو زندگیت..؟!
آدم‌هایی که یاس و ناامیدی را گلوگیر ثانیه‌هات می‌کنن..؟!
آدمی‌هایی که آخرین مسیر حرفاشون، تقاطع نخواستن و نشدن و نتونستن‌هاست..!
همون لحظه‌هایی که همراهشون تو خیابون‌های ناامیدی قدم می‌زنی، میشی آدم تماشای خیابون‌های افسرده‌ی زندگیت، از ویترین قشنگی ها عبور میکنی.
سقوط میکنی از تن گرم کلمات..!
با زخم‌هایی تازه از تن کز میکنی کنج اتاقت و
برمی‌گردی به سلاخ خونه‌ی تاریک شب‌هات..!
همون وقت‌هایی که اگه دستشون رو رها کنی و به سمت خونه امیدواری‌هات برگردی به تریج قباشون برمیخوره!!
میدونی یعنی چی؟! میدونم که میدونی..!!!
رهات میکنن میون حجم انبوهی از سوگواری کلماتی که از ذهن تاریکشون به سمت قلب تو شلیک کردن..!!
بعدها کنایه ها، طعنه ها و گلوله داغ حرفاشون، شمشیر نامرئی قتل امید روشن قلبت میشه.
می‌پذیری که خواستن همیشه توانستن نیست..!
می پذیری که عالم حساب و کتاب هایی غیر از تو هم دارد..!
بیدار میشی از خواب..!
می‌فهمی مهم این است که همیشه بهترین تلاشت رو انجام بدهی و این بار درست بخواهی. درست خواستن..!
بعدها به قله موفقیت که رسیدی براشون دست تکون میدی. ماست به دهانشون مایه میکنه..!
بی جا ساکت میشن و حرفی نمی‌زنن.
تلگرافی برات پیام می‌فرستن و شگفت زده نگاهت می‌کنن.
به خودت نگاه میکنی..!
تو نیش زدی اما کنایه نه..!!
جوونه‌های سبز امید از هرکلامت شکوفه میکنه.
تصویرت تو صفحه‌ی روزگار شبیه عکس ماه در دل روشن و موج دار آب..!
پویا‌… خلاق… زیبا و روشن..!  حالا بهتر از هرکسی میدونی..!
حرفی که کنایه شد محبت نمیشه..! امیدی که قطع شد جوونه نمیشه!
اما دلی که شکست خونه‌ی خدا میشه. کوه نور و امید میشه..!
سینه‌ی تو  میشه دکان عطاری..!
با عطری از امید که تو قوطی هیچ عطاری پیدا نمیشه.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نه + 6 =